We leven in een bizar gespannen tijd waarin een onschuldige publicatie op Facebook kan leiden tot een politiebezoek aan je huisadres. Dit kan voor veel mensen een schokkende ervaring zijn. Je bent immers een burger zonder strafblad die zich zorgen maakt over de toestand waarin we verkeren. Gelukkig hebben we Facebook als platform waarop we ons kunnen uiten en ook meteen feedback krijgen. We voelen ons gehoord in ons verontwaardiging en boosheid. Wanneer de boosheid overheerst, is het niet zo raar dat je verontwaardigt reageert wanneer er agenten aan je deur verschijnen. Toch is het beter om kalm te blijven en niet meteen defensief te reageren.

Yvette Rooding was ook zeer verbaasd en zich van geen kwaad bewust toen een politieagente bij haar aanbelde. Als therapeut was zij in staat om kalm te reageren. Zij hield er dan ook rekening mee dat deze agente zonder uniform ook een mens is met een gezin. De maatregelen treffen immers ook de agenten die nu in situaties worden geplaatst die zij bij de keuze van dit beroep niet van tevoren hadden kunnen bedenken.

Wanneer je meteen in de verdediging schiet, is de kans op verbinding meteen uitgesloten.

Wanneer we willen verbinden i.p.v. polariseren is het dus zeer raadzaam om hierbij stil te staan. Ook de agent beseft dat achter de boosheid verdriet schuilgaat. Dus op het moment dat je wordt geconfronteerd met een huisbezoek, kun je het ook anders opvatten. De agent is mogelijk bezorgd dat jij misschien vanuit je boosheid dingen gaat doen waar je de rest van je leven spijt van krijgt. Hij of zij staat open voor een dialoog. Gebruik deze kans om elkaar op menselijk niveau tegemoet te treden. Wanneer je meteen in de verdediging schiet, is de kans op verbinding meteen uitgesloten. Het resultaat zien we regelmatig in filmpjes voorbijkomen. Dit roept alleen maar nog meer agressie op en is cirkel weer rond. Op deze wijze geven we onze machtshebbers precies dat wat ze graag zien. Het legitimeert de overheid tot nog hardere maatregelen.

Om deze reden zijn wij blij met het verhaal van Yvette.

“Nou je weet dat je met je kop boven het maaiveld uitsteekt als de politie bij je langskomt.

Wij wonen in een appartement, dus er werd ’s middags, vanuit de hal, aangebeld: “Goedemiddag, Politie-Apeldoorn, we komen voor mevrouw Rooding”.

Ik schrok mij rot, allerlei zaken flitsen door je hoofd, waaronder een ongeluk van mijn kinderen of vader. Maar gelukkig werd er al snel gezegd dat ze ‘wat’ vragen wilden stellen.

Toen wist ik eigenlijk al waar het over ging.

Onmiddellijk besloot ik om het gesprek beneden in de hal te houden en zeker niet in mijn huis, waar net een groot feest gaande was…nee hoor, geintje, ik wilde ze gewoon niet in mijn privé omgeving.

Gelukkig was Willem ook thuis. We besloten om alles te filmen en dus namen we de camera mee en gingen toch met kloppend hart naar beneden. Daar bleek ‘wij’ slechts 1 agent te zijn. Een vrouwelijke brigadier die overigens wel stevig in haar schoenen stond. Later bleek ook dat ze bij de ME gediend had.

We vertelden haar gelijk dat we alles zouden filmen en dat ik anders niets zou zeggen en zij ging daar heel ontspannen mee akkoord. Ze liet zelfs haar ID op film zien. We namen plaats op de stoeltjes in de hal en ik voelde alle nervositeit van mij afglijden. Ik besloot om te luisteren en als het zover was mijn verhaal ook rustig te doen. Net zoals ik doe als therapeut.

Doordat ik mijn aanval en verdedigingshouding ‘uitzette’ en ook het feit dat zij geen monddoekje droeg, kon het gesprek zich in een gemoedelijke sfeer voltrekken.

Ik voelde intuïtief dat zij mij niet kwaadgezind was.

Zij begon met te vertellen dat haar collega’s bij de politie, die zich voornamelijk richten op Social Media, in de gaten houden wie demonstraties organiseren en vooral wie er radicaliseren. Deze collega’s hadden gezien dat ik ‘liefdevolle vrijheids-demonstraties’ organiseerde. Zij vroegen zich af wat mijn bedoeling daarmee was en of ik van plan was om dat vaker te doen?

Innerlijk moest ik een beetje grinniken want ik dacht “hoor je wel wat je zegt? Je vraagt of ik LIEFDEVOLLE vrijheidsdemonstraties organiseer” Maar ik bleef uiteraard beleefd en dus legde ik haar heel duidelijk uit dat ik niks organiseer, dat eigenlijk niemand wat organiseert tenzij dit duidelijk aangegeven is en er dus ook toestemming is van een Gemeente.

Ik legde uit dat Willem en ik het idee van die Hartjes met de tekst Liefdevolle Vrijheid hadden bedacht in de hoop dat we escalaties en charges van de ME konden voorkomen. Dus juist in het belang van de onszelf EN de politie. 

Op deze manier konden wij ons immers onderscheiden van de relschoppers.

Ook vertelde ik haar dat wij, net als iedereen, op persoonlijke titel waren gaan ‘koffiedrinken’ op het museumplein.

Zij zei dat we natuurlijk gingen demonstreren en niet kwamen om koffie te drinken. Dit kon ik lachend weerleggen met foto’s waarop wij werkelijk thee en koffie zaten te drinken op een kleedje. Grinnikend gaf ik toe dat we elkaar natuurlijk niks wijs hoeven te maken over de werkelijke reden erachter.

Zij knipoogde en ik denk dat zij na 1 minuut al doorhad dat wij geen raddraaiers waren. Voor mij was dit de perfecte gelegenheid om even fijntjes uit te leggen wie die demonstranten eigenlijk allemaal zijn. Ik legde haar uit dat de meeste mensen die daar heen gaan gewone normale zachtaardige mensen zijn. Burgers die zich normaal gewoon aan de regels houden en dit soort dingen dus niet zomaar opzoeken maar dat wij wanhopig zijn omdat we niet gehoord worden.

Dat we zoveel terechte vragen hebben waar geen antwoord op gegeven wordt via de gewone wegen (petities, mails, brieven enz.) maar dat we zelfs geen antwoorden zien komen op de vragen die door een Wybren Haga rechtstreeks aan de ministers worden gesteld.

Ook legde ik uit dat wij allemaal wel weten dat het virus bestaat maar dat wij voelen, weten en zien dat de maatregelen helemaal uit hun verband zijn gerukt en meer schade aanbrengen dan het virus ooit zou kunnen doen.

  • Dat er onwijs veel therapeuten op dat veld rondlopen die allemaal ineens te maken hebben met depressies en zelfmoordneigingen van pubers die deze tijd niet aankunnen. 
  • Dat ik en mijn collega’s overspoeld worden met vragen van wanhopige ouders wiens (kleine) kinderen angst hebben opgebouwd omdat ze iemand ‘dood’ kunnen maken.

Veelal, juist hoogopgeleide, mensen die daar rondlopen.

In mijn pleidooi vertelde ik haar ook dat demonstreren dus eigenlijk het laatste is wat we kunnen doen en dat zelfs dát ons steeds afgenomen wordt. Daarbij schetste ik het plaatje van de mensen die op zo’n koffie bijeenkomst of demonstratie komen. Veelal, juist hoogopgeleide, mensen die daar rondlopen. Artsen, verpleegkundigen, vele ondernemers, leraren maar ook advocaten en andere rechtsgeleerden die ik toevallig ken, die daar rondlopen omdat ze het via de normale wegen niet lukt om antwoorden te krijgen.

Ik vertelde dat het overgrote deel van deze mensen juist heel spiritueel ontwikkelde mensen zijn, die nou niet bepaald het doorsnee type relschopper is. En ik zag hoe zij oprecht luisterde en hoe ze ook regelmatig mijn verhaal beaamde. Ze zei: “Ik weet dat je gelijk hebt want wij krijgen uiteraard te maken met de andere kant. Wij moeten jongeren die zelfmoord hebben gepleegd uit het touw halen of van de rails afhalen. Wij moeten naar huizen toe waar kinderen in elkaar geslagen worden, nu meer dan ooit, dus ik begrijp je zorg hierin heel goed.

Het werd een oprecht en begripvol gesprek. Ik begreep haar kant ook toen ze vertelde dat politieagenten, als zij thuis hun pak uittrekken (het is immers dan ook gewoon een beroep) ineens hetzelfde zijn als wij. Zij mogen immers ook niet naar buiten of op vakantie. Zij moeten ook hun kinderen thuis lesgeven en mogen hun ouders in een verpleeghuis niet zien.

Ik gaf aan dat als ook de politie in opstand zou komen dat er dan geen regels meer doorgedrukt zouden kunnen worden maar daar ging ze (wijselijk, ze was in uniform) niet te diep op in. Ze gaf wel aan dat er ook onder politiemensen heus vragen zijn en dat er echt velen zijn die ook onze kant begrijpen maar dat zij, door hun beroep, bepaalde taken moeten uitvoeren die soms haaks op dat begrip staan.

We zijn met dat begrip ook uit elkaar gegaan.

Het stelde mij gerust dat ik het stigma van een -Liefdevolle, demonstraties organiserende, relschopper- kwijt was toen zij bij de deur zei: “Dank voor het fijne gesprek, blijf gewoon demonstreren want dat is je recht. Maar ga alsjeblieft weg na 3 waarschuwingen van de ME want dan wordt het gewoon gevaarlijk en dat is het niet waard”.

Opgelucht maar ook enigszins verward gingen Willem en ik weer naar boven, naar ons huis. Verward omdat we positief gestemd waren over het gesprek maar ook ondersteboven door het feit dat als je blogt op FB over de zaken waar je het niet mee eens bent, dat je dan de politie voor je deur hebt staan.

Zelfs als je een liefdevol mens bent dat Hartjes promoot voor de veiligheid van ons en van de politie. Dat is toch een beetje shocking. Maar dan kijk ik naar buiten en zie ik daar zo’n mooie prachtige wereld vol met goede mooie mensen, dat ik gelijk weer weet waar ik het voor doe.

Wij en de velen die dit lezen en ook hun best doen om zaken aan het licht te krijgen zijn nodig. Er zijn nog veel meer mensen nodig die out of the box durven te denken en die dit posten. En dus blijven Willem en ik die zaken plaatsen waarvan wij vinden dat ze belangrijk en goed zijn om te weten. Of dat nu spiritueel, liefdevol óf kritisch is.

Wij willen actief bijdragen aan een mooiere wereld en dit is onze manier…

Liefs

Yvette”

Geef uw reactie

Opgewonden
0
Gelukkig
3
Geweldig
26
Niet zeker
0
Dwaas
0

You may also like

Comments are closed.

More in:Nieuws