Door Eline Mangus
Hoe lang moet je blijven zwijgen als kindercoach, als psychologe, als mens? Hoe lang moet je je zwijgen over de dingen die je vreemd vindt, onwaar of zorgwekkend. Hoe lang hou je je mond maar, omdat je niet te veel onrust om je heen wil veroorzaken. Terwijl je diep van binnen denkt: “Dit is raar! Dit is niet goed. Dit is niet gezond voor kinderen!”
Ik neem je even mee naar mijn eerste schooldag op de kleuterschool. Braaf zit ik in de kring te wachten tot de juf de klas in komt. Eén van de kinderen begint hard te zingen. “Wie heeft er allemaal een hemd aan?”
“Ikke!…Ikke!” scanderen de andere kinderen in de kring. De meesten dan toch. Degene die een hemd aan hebben, dat ze trots kunnen tonen door hun t-shirt op te lichten. Ik zie het verbijsterd aan. Hoewel ik die dag ook een hemd draag, is er geen haar op mijn hoofd die er ook maar over piekert om mijn shirt op te tillen! Omdat zíj dat vraagt? Omdat iedereen dat doet? Nou…neu!
Mijn blik dwaalt naar de kinderen die tijdens dit spel bedremmeld en ongemakkelijk op hun stoeltje zitten te draaien. Zij kunnen niet trots “Ikke! Ikke!” roepen. Want ze hebben geen hemd aan. Dat snap ik meteen.
Het doet me pijn als ik naar hen kijk. Ik voel hun verdriet en hun ongemak, een soort schaamte. Omdat ze niet mee kunnen komen. Ze horen er niet bij zonder hemd.

Geef uw reactie

Opgewonden
0
Gelukkig
0
Geweldig
0
Niet zeker
0
Dwaas
0

You may also like

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

More in:Gezondheid