Hoe gaat het nu met..
‘de eerste directrice die opstaat’?

Linda Hollink, eigenaar, oprichter en directeur kinderopvang De Buitenhoeve:

Afgelopen weekend is onze interne nieuwsbrief – waarin ik mijn visie helder heb uitgesproken over het pakket aan maatregelen wat er nu massaal in Nederland over al onze kinderen wordt uitgerold – ongewild en zonder mijn toestemming doorgestuurd door één van de ontvangers naar de lokale pers.  En dan heb je er niets meer over te zeggen in 2021… Toch ben ik de persoon die dit heeft gedaan eeuwig dankbaar! Het is namelijk tijd, de hoogste tijd om ons massaal uit te spreken en om over onze angsten heen te stappen.

Met dit schrijven wil ik u – vanuit persoonlijke titel – laten weten hoe het verder is gegaan met het al dan niet openen voor onze kinderen, met Kindercentrum De Buitenhoeve, met onze ouders, met het team en met mij.
En ik wil u allen enorm bedanken voor alle overweldigende reacties, steunbetuigingen en ‘harten onder mijn riem’ uit heel het land, uit alle hoeken, rollen, functies en overige betrokkenen.

Ik wil mijn diepe dankbaarheid en diepe respect voor het team en de ouders uitspreken. Ook wil ik mijn openbare excuses aanbieden voor de positie waarin ik hen heb gebracht, zij hebben een enerverend, spannend, stressvol, emotioneel, weekend moeten doorstaan.
Met elkaar zijn we door een rollercoaster gegaan die veel stof heeft doen opwaaien bij onszelf, in onze gezinnen en in onze regio. Het hogere doel is gelukkig wel bereikt: In grote delen van Pedagogisch Nederland heeft het de dialoog bekrachtigd of zelfs geopend!

Hoe gaat het nu verder?

Het is inmiddels gebleken dat de tijd nog net niet rijp genoeg was om als schooldirecteur in het openbaar je mening te uiten, ook niet als je dat netjes doet en vanuit het hart. Dat op zich is natuurlijk al bijzonder in een ‘vrij land’ en fijn dat dat zichtbaar wordt gemaakt voor iedereen die het wil en kan zien.
Ook de keuzevrijheid is er nog even niet voor iedereen, niet voor het team, niet voor de mensen die direct de zorg voor onze kinderen dragen. Want er is natuurlijk geen enkel pedagogisch ‘kloppend’ hart dat de kinderen en de ouders kan laten ‘barsten’.

Dit betekent dat vanaf vandaag de kinderen weer heerlijk op De Buitenhoeve komen en dat het team weer aan het werk is. Deels ‘onder protest’ want de maatregelen staan (ook al zijn ze buitenproportioneel en zelfs schadelijk voor de kinderen) boven elke wet is ons duidelijk geworden. Boven onze Grondwet en een heleboel andere waardevolle, beschermende wetten, maar ook boven de Natuurwetten zo het lijkt.

‘Zo het lijkt’, want we weten allemaal dat de kracht van de liefde, creatie en waarheid altijd wint. We weten allemaal dat de wijsheid van het hart onze innerlijke stem altijd laat spreken. We weten allemaal dat dit niet lang meer te onderdrukken is en dat het hoe dan ook een uitweg vindt. Ik heb nog steeds het vertrouwen dat dit hét moment is, om allemaal voor onszelf en met elkaar het pad van de uitweg op te stappen. Nu. het is tijd en het is klaar! Stap je mee??  

Uit mijn functie ontheven’ Waar gaat het mis?

Persoonlijk ervaar ik wel de keuzevrijheid om te kiezen in welk ‘Gedoe’ ik wil participeren en waaraan ik wil bijdragen. Ik kan en ik wil niet anders dan mijn waarheid leven en communiceren. En ik sta nog steeds 100% achter hetgeen ik gecommuniceerd heb en de wijze waarop. Transparant, helder, netjes, uit het hart en met liefde voor alle kinderen en mensen.
Dat dat anno 2021 in Nederland niet meer verenigbaar is met een functie als schooldirecteur, is op zich ook een interessante waarneming.

Laat het maar zichtbaar worden!

Bij deze wil ik wel de bestuurders oprecht bedanken voor de wijze waarop zij deze ‘noodzakelijke consequentie’ hebben doorgevoerd de afgelopen dagen. Ik heb het geluk een menselijke bestuurder te hebben, die uiteindelijk ook gewoon het hart op de goede plek heeft en gezond verstand heeft. Alleen op dit moment ‘geen keuze heeft’.
Ook heb ik de meest waardevolle dialoog met onze wethouder en beleidsambtenaar mogen voeren de afgelopen dagen. Allemaal mensen met een hart en gezond verstand… Ja, de meeste mensen deugen echt! Maar ook zij ‘moeten handhaven’ als ik nu door zou zetten…

Daar gaat het mis, dat mensen nog net teveel hun hoofd laten spreken en niet hun hart. En dat zij zich nog iets teveel laten inzetten als handhaver van een op z’n minst onmogelijk overheidsbeleid. Diep van binnen weten ook zij dat dit beleid niet strookt met de menselijke kwaliteiten en waarden die we allemaal hebben en dat dit een doodlopende weg is voor onze samenleving.

Wie geeft er een stem aan onze kinderen?

De vraag die mij het diepst geraakt heeft in alle gesprekken die er zijn gevoerd de afgelopen dagen kwam van een van de medewerkers: “Wie geeft er dan een stem aan onze kinderen?”

Haar vraag volgde direct op een opmerking in de trant van: ‘We weten natuurlijk allemaal dat dit niet gaat werken en dat deze maatregelen chaos worden, maar we moeten het wel uitproberen.’

Wie neemt hier de verantwoordelijkheid voor de kinderen die geen keuze hebben en wel de dupe worden? We weten allemaal, leerkrachten, directeuren, pedagogisch medewerkers, beleidsmedewerkers, bestuurders, dat de laatste set van maatregelen volkomen onwerkbaar is!  Waarom gaan we het dan uitproberen?
We kunnen allemaal zien dat dit de meest schadelijke gevolgen met zich meebrengt, zoals het niet mogen/kunnen aanbieden van Noodopvang op het moment dat je gezond en klachtenvrij in quarantaine moet gaan zitten…. Waarom gaan we het dan uitproberen?

Ik vind het echt de plicht van alle pedagogisch professionals om je verantwoordelijkheid te nemen! En iedereen heeft daarin evenveel macht en invloed. Iedereen kan zeggen “Boem is ho! Ik doe het niet!” 
Waarom doen we dat niet? Waarom wachten we op elkaar? Waarom blijven we niet in onze eigen kracht? En in de functie waarvoor we zijn aangesteld? Waarom laten we ons naast onze stoel zetten?

Wie kan ook de eerste stap zetten?

Ik heb de afgelopen week gezien hoe het werkt en wat er naar mijn idee nodig is. Er is maar één groep mensen die op dit moment binnen het pedagogisch werkveld ‘niet als eerst de stap kunnen zetten’! Dat zijn de mensen die direct op de werkvloer voor onze kinderen zorgen. Dat zijn onze helden die nog steeds te midden van alle chaos en onzekerheid voor onze kinderen zorgen. Die mogen en moeten we nog even ontzien in deze verantwoordelijkheid.

De eerste stap is aan alle, alle overige medewerkers binnen het pedagogisch veld.

Van directies, bestuurders, lokale overheden, beleidsmedewerkers tot preventiemedewerkers. Echt iedereen die niet direct de zorg aan de kinderen verleent. Zij hebben de keuzevrijheid in deze en zij kunnen elk moment blijven staan, gaan staan of weer op hun eigen stoel kruipen als ze daar per ongeluk al uit waren gezet. En dat is NU. Het is tijd en het is klaar! Stap je mee??

Als deze week iedereen -die zich hiertoe aangesproken voelt- inderdaad zegt: ‘Boem is Ho’, dan is het volgende week klaar! En durf je niet de stap alleen te zetten, kan het met een groepje, al die groepjes vinden elkaar binnen drie dagen…. Nee zeggen, een grens aangeven is ook een vorm van liefde…

Een andere enorm grote groep die haar invloed ver onderschat zijn de ouders. 

Lieve, mooie, bezorgde ouders, het is zo eenvoudig. Stel dat jullie verbinden en afspreken dat je vanaf volgende week massaal je kinderen niet meer blootstelt aan maatregelen waarvan je in je moeder- of vaderhart een ‘nee’ voelt… Dan is het ook klaar. Het zal iets langer duren, maar wees gerust deze beweging is het krachtigst van allemaal en zoveel mensen zullen volgen.

Dus maandag weer terug naar ‘normaal’? NEE! Bouw tussenstappen in!

Het zou voor de kinderen wenselijk zijn en het zou zeker kunnen direct terug te gaan naar normaal. Helaas is niet iedereen daar nu al aan toe, kan niet iedereen al geloven of accepteren dat de maatregelen waar wij in mee zijn gegaan tot nu toe, niet nodig waren. Mensen zijn oprecht heel angstig, dat is verschrikkelijk, maar volkomen begrijpelijk na al het nieuws van het afgelopen jaar. Wij moeten dit samen doen met elkaar of je nu angstig bent voor Corona of angstig bent voor de maatregelen. In dialoog en verbinding, gelijkwaardig en met respect voor individuele keuzes -waar echt ruimte aan geboden kan worden zonder overheidsmaatregelen- als je respectvol met elkaar omgaat.
Scholen en instellingen kunnen ook in stapjes weer afbouwen in dialoog met personeel en ouders. Directies, bestuurders, houders van KDV’s kunnen vandaag en morgen gebruiken om een groepje van drie of vier medestanders te vinden èn om te verbinden in dialoog met het personeel, dan kun je maandag samen de eerste stap al zetten! En zorg dat je je keuzes goed kunt onderbouwen, dat kan al zeer eenvoudig beginnen door de cijfers rondom Covid én Griep op de site van het RIVM te bestuderen en vergelijken en jezelf daarbij kritische vragen te stellen.

Wij -de mensen- zijn de kanteling!!!

Met dit schrijven wil ik al mijn collega’s binnen het pedagogisch werkveld en alle ouders, verzorgers, opa’s en oma’s die ook voelen dat zij hun mening zouden willen geven, bemoedigen om dat nu ook te doen en de dialoog aan te gaan. Waar dan ook, met wie dan ook, in welke vorm dan ook. Het is van even grote waarde. Als je uit gaat spreken wat je wél wilt voor onze kinderen, dan zal zich dat manifesteren! Onze creatiekracht is zo groot!! Als we samen uit gaan spreken wat we wél willen voor onze kinderen, dan gaat het nog veel sneller, onze gezamenlijke kracht is nog veel groter.

Daarom wil ik op mijn beurt het hart weer terugsteken onder uw eigen riem!!!

 Vele mensen hebben mij gevraagd ‘Wat kan ik doen?’ ‘Hoe kan ik u steunen?’
Het enige wat we hebben te doen is bij onszelf te blijven en ons niet uit onze eigen kracht te laten halen. Grenzen stellen! Leef als jezelf, praat als jezelf, doe als jezelf. Waar en met wie dan ook. En laat je niet langer leiden door angsten. Leef voor jezelf en mét de ander. En doe dat vooral vanuit respect voor jezelf en voor alle andere medemensen, ondanks de verschillen. Laat ieder zijn eigen waarheid leven en leef ook de jouwe.
En de allerbelangrijkste. Verbind als mensen met elkaar en niet vanuit functies. Los van het feit dat we vanuit al onze functies of rollen als ‘handhavers’ tegenover elkaar worden gezet, zijn we allemaal gelijk als mens. Verbind op ons ‘mens-zijn’ en het is klaar. Echt waar er is geen mens meer die nu niet diep van binnen verlangt naar meer verbinding en harmonie.
Laten we die beweging gaan maken. Dat is ieders eigen verantwoordelijkheid en iedereen kan die stap zetten en het begin van een beweging zijn vandaag,
NU! Het is tijd en het is klaar! Stap je mee??

Complotdenker? NEE!  Overheidsgelover? NEE! Zelf Nadenken? JA!

De afgelopen maanden is veel kritisch geluid weggezet als ‘complotdenken’. Dat is jammer, omdat veel mensen daar niet geassocieerd mee willen worden. En om een einde te maken aan de polariteit die dat weer veroorzaakt, is het goed daar wat tegenover te kunnen zetten.
Je hebt aan de ene kant de complotdenker die alleen nog maar verborgen complotten ziet en aan de andere kant de overheidsgelover die aanneemt dat alles wat de overheid besluit voortkomt uit zorgvuldige afwegingen van inhoudsdeskundigen, in samenspraak met betrokkenen, zonder dat daar andere belangen in verweven zijn.

Er is een heel scala aan nuances daar tussenin.

De ministeries zelf hebben verschillende visies op wat nu het belangrijkste is. (Zie column in NRC) Het is naïef om te denken dat er geen commerciële belangen zouden spelen bij de farmaceutische industrie. De geschiedenis alleen al heeft geleerd dat dit wel meeweegt. Het is naïef om te denken dat men niet de komende verkiezingen mee laat wegen in de besluiten. Het is een kenmerk van een gezonde democratie dat mensen kritische vragen mogen stellen. Als die niet gehoord worden en als er nieuwe maatregelen komen die schade doen, dan is het nodig om daar stop tegen te zeggen. Die stop is een signaal dat er in het beleid iets heel belangrijks genegeerd is. Die stop is feedback vanuit de samenleving.
Een overheid die dan gaat schelden, extra onderdrukken met boetes en hoge straffen, en de signalen niet als signalen ziet, begrijpt de mensen niet. Is een overheid die niet luistert het wel waard om overheid te zijn? Om onze waardevolle kinderen en mensen te vertegenwoordigen?

Dankbaarheid is vreugde om het geschenk van de liefde….’

Ik wil u allen enorm bedanken voor alle overweldigende reacties, steunbetuigingen, hulpaanbod en ‘harten onder mijn riem’ uit heel het land, uit alle hoeken, rollen, functies en betrokkenen. Zo waardevol en ook dat maakt zo mooi zichtbaar dat we er niet alleen in staan en dat het niet eng is om de stap te zetten! Iedereen die voor liefde en vertrouwen kiest wordt nu gedragen!
En als laatste wil ik expliciet en preventief benoemen dat niets van mijn woorden in deze brief bedoeld is als ‘opruiing’. Ik stel vragen om het zelf nadenken te stimuleren, ik doe suggesties om de verbeeldingskracht aan te spreken. Ik wil niets of niemand ‘opruien’ of van mijn mening en mijn waarheid overtuigen. Mijn slogan is al een jaar: ‘Als iedereen nou doet, wat hij/zij VOELT dat hij moet doen, dan komt alles goed!’
En in dat laatste zit hem de sleutel naar de eigen kracht. Leer om goed te voelen! Handelen volgt vanzelf. Dat is de grootste bijdrage die je nu aan de mensheid en de samenleving kunt geven.
Dat zou dan ook mijn laatste oproep zijn aan alle mensen die nu nog op de werkvloer staan: Leer jezelf en de kinderen voelen!

Nogmaals dank voor alle overweldigende reacties, omdat dat ook zichtbaar maakt dat iedereen die nu durft mee te stappen wordt gedragen en gesteund!
Mocht je het als instelling of vanuit een functie toch spannend vinden? Weet dan dat teams van advocaten en juridische hulpverlening zich binnen één dag aanbieden en je kosteloos bijstaan! En ja, we staan zeker in ons recht:)
Het is klaar en het is tijd! NU. Dus stap je mee??

Voor wie mij nog persoonlijk wil benaderen kan het onderstaande mailadres gebruiken. Ik beloof dat ik alles lees, ik beloof niet dat ik op korte termijn alles kan beantwoorden. Plaats een uitroepteken bij een dringende vraag of kwestie.

Een liefdevolle en bemoedigende groet,

Linda Hollink
Lees hier de eerste nieuwsbrief

 

Geef uw reactie

Opgewonden
8
Gelukkig
27
Geweldig
383
Niet zeker
13
Dwaas
9

You may also like

Comments are closed.

More in:Psychologie